با پیشرفت سریع تکنولوژی منجمان اجرام بیش‌تری در کیهان کشف می‌کنند. هر ساله عنوان «بزرگ‌ترین اجرام در کیهان» تغییر می‌کند. بعضی از این اجرام کیهانی آن‌قدر بزرگ هستند که بهترین دانشمندان را نیز متعجب می‌کنند و بعضی از آن‌ها اصلا نباید وجود داشته باشند.

با مجله تخفیفان همراه باشید تا در ادامه با ۱۰ بزرگترین اجرام آسمانی آشنا شوید.

بزرگترین اجرام کشف شده در عالم

۱۰- بزرگترین خلأ – [The Supervoid]

A galactic nursery

به تازگی ستاره‌شناسان بزرگترین خلأ را در جهان شناخته شده، کشف کرده‌اند. این جرم در جنوب صورفلکی جوی (Eridanus)  قرار دارد. مساحت آن، ۱.۸ میلیارد سال نوری است و باعث تعجب دانشمندانی شده که پیش از این تصور نمی‌کردند جرمی به این اندازه بتواند وجود داشته باشد.

علیرغم عنوان «خلأ»، خلأ در فضا، کاملا تهی و خالی نیست؛ بلکه بخشی از فشا با چگالی کم است، که در این مورد ۳۰ درصد کهکشان‌های کمتری، نسبت به مناطق اطراف وجود دارند. خلأها ۵۰ درصد کیهان را تشکیل می‌دهند و انتظار می‌رود همچنان که جاذبه همه‌ی مواد اطراف را به سمت خود می‌کشد، این عدد نیز بزرگ‌تر شود. درباره‌ی این خلأ دو مسئله وجود دارد: اندازه‌ی بسیار بزرگ آن و ارتباطش با نقاط سرد WMAP.

اکنون این خلأ جدید، قابل‌قبول‌ترین توضیح برای نقاط سرد است، این نقاط، مناطقی بزرگ و به ظاهر تهی در پس زمینه‌ی تابش کیهانی هستند. نظریه‌های بحث‌برانگیزی درباره‌ی نقاط سرد وجود دارد برای مثال جهان ما در حال چرخیدن به دور یک سیاه چاله به اندازه جهان است یا یک جهان موازی نیز وجود دارد. امروزه بسیاری از داشنمندان معتقدند که ممکن است  نقطه سرد به وسیله‌ی این جرم تهی بزرگ ایجاد شده باشد: هنگامی که پروتون‌ها از این توده عبور می‌کنند، انرژی از دست می‌دهند و ضعیف می‌شوند.  هنوز هم این احتمال وجود دارد که محل این خلأ بزرگ نسبت به نقطه سرد تصادفی باشد. دانشمندان به اطلاعات بیش‌تری نیاز دارند که اثبات کنند آیا این توده علت ایجاد نقطه سرد اسرارآمیز است یا کاملا یک چیز دیگر است.

۹- حباب تازه کشف شده – [The Newfound Blob]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

در سال ۲۰۰۶، یک حباب عجیب، بزرگ‌ترین ساختار کیهان نامیده شد، اما به دلیل کشفیات جدید به سرعت این عنوان را از دست داد. این حباب، یک توده‌ی بسیار بزرگ از گاز، گرد و غبار و کهکشان‌هایی است که ۲۰۰ میلیون سال نوری مساحت دارد و مانند خوشه‌ای از ستاره‌ی دریایی سبز است. این حباب توسط منجمان ژاپنی کشف شد، آن‌ها در حال مطالعه‌ی بخشی از کیهان بودند که به دلیل غلظت زیاد گاز معروف است. برای انجام این کار آن‌ها یک فیلتر مخصوص را روی تلسکوپشان قرار دادند و به طور اتفاقی توانستند وجود این حباب را کشف کنند.

هر یک از این سه «بازو» کهکشان‌هایی دارد که چهار برابر چگال‌تر از چگالی متوسط کیهان است. کهکشان‌ها و حباب‌های گاز موجود در این حباب، حباب‌ها لیمن-آلفا (Lyman-alpha blobs) نامیده می‌شوند. دانشمندان معتقدند این حباب ۲ میلیارد سال بعد از انفجار بزرگ، یعنی براساس سال کیهانی در یک چشم به هم زدن، تشکیل شده است. دانشمندان تصور می‌کنند آن‌ها زمانی شکل گرفتند که ستارگان بزرگ در روزهای اولیه‌ی کیهان، به سوی نو اخترهای بزرگ رفتند و گازهای اطرافشان را منفجر کردند. به دلیل بزرگی این ساختار، ستاره‌شناسان معتقدند این حباب یکی از اولین ساختارهایی بوده که ایجاد شده است. آن‌ها همچنین معتقدند در آینده‌ی دور، کهکشان‌های بیش‌تری از گازهای موجود در این حباب پدیدار خواهد شد.

۸- ابرخوشه‌ی شپلی – [The Shapley Supercluster]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

ستاره‌شناسان سال‌ها می‌دانستند که کهکشان راه‌شیری با سرعت ۲.۲ میلیون کیلومتر در ساعت به سمت صورفلکی قنطورس در کیهان کشیده می‌شود. منجمان تصور می‌کردند این اتفاق به دلیل جاذب بزرگ (Great Attractor) است یعنی یک جرم با کشش گرانشی قوی کهکشان ما را به سمت آن می‌کشد؛ اما آن‌ها مطمئن نبودند زیرا آن در منطقه‌ی اجتناب (Zone of Avoidance (ZOA)) یعنی بخشی از کیهان که به وسیله‌ی راه‌شیری پوشیده شده است، قرار دارد. اما در حالی که ستاره‌شناسی معمول نمی‌تواند به ZOA نفود کند، سرانجام اشعه‌ی ایکس در ستاره‌شناسی پیشرفت کرد و توانست از غبار و مه عبور کند و جاذب بزرگ را پیدا کند که مشخص شد یک توده‌ی بزرگ از کهکشان‌ها است.

با این وجود یک مسئله وجود داشت؛ جاذبی که آن‌ها پیدا کرده بودند، نمی‌توانست کشش قوی که ستاره‌شناسان کشف کرده بودند را ایجاد کند و تنها می‌توانست ۴۴ درصد از کشش مشاهده شده را تولید کند. آن‌ها با متمرکز کردن تلسکوپشان متوجه شدند که کیهان کهکشان ما، به سمت جرمی بزرگ‌تر یعنی ابرخوشه‌ی شپلی کشیده می‌شود. ابرخوشه‌ی شپلی یک مجموعه‌ی بزرگ از کهکشان‌ها در پشت جاذب بزرگ است که جاذب و کهکشان ما را به سمت خود می‌کشد. آن خوشه‌ای متشکل از بیش از ۸۰۰۰ کهکشان و جرم آن بیش از ۱۰ میلیونم خورشیدی است. هر کهکشان در منطقه‌ی کیهان ما، در مسیر برخورد با آن قرار دارد.

۷- دیوار بزرگ -[The Great Wall]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

دیوار بزرگ یا CfA2 Great Wall مانند بسیاری از ساختارها در این فهرست، یک بار به عنوان بزرگ‌ترین جرم شناخته شده در کیهان معرفی شده است. این جرم توسط اخترفیزیکدانان آمریکایی مارگارت خوان گلر و جان پیتر هوچرا کشف شد، آن‌ها هنگام بررسی پدیده‌ انتقال به سرخ برای مرکز هاروارد-اسمیتسونیان برای علوم اخترفیزیک یا  CfA آن را پیدا کردند. برآورد شده است که این ساختار ۵۰۰ میلیون سال نوری طول و ۱۶ میلیون سال نوری عمق دارد و شکل آن تا حدودی شبیه دیوار بزرگ چین است.

اما اندازه‌گیری دقیق این دیوار بزرگ هنوز مبهم باقی مانده است. ممکن است بسیار بزرگ‌تر مثلا حدود ۷۵۰ میلیون سال نوری باشد. به دلیل مکان این دیوار، اندازه‌گیری دقیق آن دشوار است. دیوار بزرگ نیز مانند ابرخوشه‌ی شپلی تا حدودی به وسیله‌ی منطقه‌ی اجتناب پوشیده شده است. به دلیل غبار و گازهای متراکم در راه‌شیری –همچنین غلظت بالای ستارگان- طول موج‌های نوری پنهان می‌شوند و ZOA کشف ۲۰ درصد از کیهان قابل مشاهده را به شدت با مشکل مواجه می‌کند. ZOA در دانش ما درباره‌ی کیهان مجهولات بسیاری ایجاد کرده است.

۶- ابرخوشه‌ی لانیاکی – [The Laniakea Supercluster]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

کهکشان‌ها تمایل دارند به شکل خوشه، گرد هم جمع شوند. مناطقی که در آن خوشه‌ها، متراکم‌تر از متوسط جهانی دور هم جمع می‌شوند، ابرخوشه می‌نامند. در گذشته ستاره‌شناسان این اجرام را با توجه به محل فیزیکی آن‌ها در کیهان ترسیم می‌کردند اما به تازگی در مطالعه‌ای روش جدیدی برای ترسیم کیهان محلی پیدا شده است، که در آن از پژواک نور در گوشه‌های نامعلوم آن استفاده می‌شود.

این مطالعه، به جای موقعیت، کیهان محلی و خوشه‌های کهکشان آن را براساس کشش گرانشی ترسیم می‌کند. این روش جدید، موقعیت کهکشان‌ها را برای تفسیر کردن چشم‌انداز گرانشیِ کیهان ترسیم می‌کند. برتری این روش نسبت به سیستم قدیمی این است که به ستاره‌شناسان امکان می‌دهد علاوه بر آنچه قابل مشاهده است، مناطقی از کیهان که نامعلوم هستند را نیز ترسیم کنند. به دلیل اینکه این روش به جای کشف کهکشان، بر کشف اثر کهکشان متکی است پس می‌تواند اجرامی را که ما قادر به دیدن آن‌ها نیستیم را بیابد.

یافته‌های این مطالعه که تنها بر کهکشان‌های محلی به کار رفته، در حال ترسیم مجدد کیهان محلی است. اکنون تیم تحقیق یک ابرخوشه را براساس مرزهای جریان گرانشی آن تعریف می‌کنند. این مسئله برای ما مفید است زیرا به ما نشان می‌دهد در کجای کیهان قرار داریم. زمانی تصور می‌شد کهکشان راه شیری در ابرخوشه‌ی سنبله (Virgo supercluster) قرار دارد، اما با تعریف جدید، منطقه‌ی ما تنها یک بازو از ابرخوشه‌ی بسیار بزرگ لانیاکی یعنی یکی از بزرگ‌ترین اجرام کیهانی است. محل جدید کره‌ی زمین در کیهان، ۵۲۰ گستره‌ی میلیون سال نوری است.

۵- دیوار بزرگ اسلون – [The Sloan Great Wall]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

دیوار بزرگ اسلون ابتدا در سال ۲۰۰۳ توسط داده‌های نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون کشف شد که صدها میلیون کهکشان را برای پیدا کردن یک ساختار بزرگ مقیاس در کیهان بررسی می‌کردند. دیوار بزرگ اسلون یک رشته‌ی بسیار بزرگ کهکشانی است که شامل چندین ابرخوشه است که مانند شاخک‌های یک چهارپای بزرگ به هم بافته می‌شوند. با وجود داشتن طول ۱.۴ میلیارد سال نوری، زمانی به عنوان بزرگ‌ترین ساختار کیهانی شناخته شده بود.

دیوار بزرگ اسلون به اندازه‌ی ابرخوشه‌های موجود در آن مورد مطالعه قرار نگرفته است، بعضی از ابرخوشه‌های موجود در آن در نوع خود بسیار جالب هستند. یکی از آن‌ها هسته‌ای غنی از کهکشان‌ها دارد که مانند پیچک هستند. در یکی دیگر از این ابرخوشه‌ها، کهکشان‌ها فعل و انفعال زیادی با هم دارند برای مثال بعضی از آن‌ها هنوز هم فعالانه با هم ادغام می‌شوند.

این دیوار و هر ساختار بزرگی که کشف می‌شود، سوالات جدیدی درباره‌ی کیهان ایجاد می‌کنند. آنها فراتر از اصول کیهانی هستند که می‌گویند از نظر تئوری ساختارهای کیهانی بزرگ از نظر اندازه محدودیت دارند. این اصول می‌گویند کیهان دارای توزیع یکنواختی است و هیچ چیز بزرگ‌تر از ۱.۲ میلیارد سال نوری نمی‌تواند وجود داشته باشد اما ساختارهایی مانند دیوار بزرگ اسلون این اصل را نقض می‌کنند.

۴- اخترنماهای غول‌پیکر – [The Huge-LQG]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

اخترنما یا کوازار یک منطقه‌ی بسیار پرانرژی در مرکز یک کهکشان است. کوازارهای که توسط سیاه‌چال‌های بسیار بزرگ انرژی خود را تامین می‌کنند، خروجی انرژی ۱۰۰۰ برابر بزرگ‌تر از هر چیزی است که در کل کهکشان راه شیری وجود دارد. Huge-LQG سومین ساختار بزرگ در کیهان است که شامل ۴۳ کوازار بوده و مساحت آن ۴ میلیار سال نوری است.  این اخترنمای غول‎پیکر و ساختارهای مانند آن، به عنوان پیش ماده‌ای برای بسیاری از ساختارهای بزرگ مقیاس‌تری مانند دیوار بزرگ اسلون، در کیهان هستند.

این اخترنمای غول‌پیکر از داده‌های تحلیل شده‌ای همانند داده‌هایی که منجر به کشف دیوار بزرگ اسلون شدند، یافته شدند. بعد از ترسیم منطقه با الگوریتم «دوستان از دوستان» که چگالی کوازارها را در مقدار مشخصی از فضا ترسیم کرد، محققان وجود این اخترنماهای غول‌پیکر را اثبات کردند. به دلیل اینکه این روش بدون اشکال نیست، در مورد وجود این ساختار خاص، بحث‌هایی وجود دارد.

در حالی که بعضی ستاره‌شناسان ادعا می‌کنند Huge-LQG واقعی است، بعضی دیگر معتقدند کوازارها بخشی از ساختارهای بزرگ نیستند. بعضی محققان  Huge-LQG را بررسی کرده و متوجه شده‌اند که آن چیزی بیش از اجرامی که به طور تصادفی در فضا جا داده شده‌اند نیستند؛ اگرچه شواهد نشان می‌دهند Huge-LQG یک کشف قانونی است اما وجود یا عدم وجود آن هنوز مورد بحث است.

۳- حلقه‌ی غول‌پیکر جی‌آر‌بی – [The Giant GRB Ring]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

دومین ساختار غول‌پیکر کیهان با بزرگی ۵ میلیارد سال نوری، حلقه‌ی غول‌پیکر GRB است. علاوه بر اندازه‌ی بسیار بزرگ آن مسئله‌ی عجیب دیگر درباره‌ی این ساختار، شکل عجیب آن است. ستاره‌شناسان با مطالعه‌ی انفجارهای اشعه‌ی گاما (هنگامی که ستارگان بزرگ به آخر زندگی خود می‌رسند انفجارهای بزرگی، انرژی تولید می‌کنند) مجموعه‌ای از نُه انفجار، همگی در فاصله‌ی یکسانی با زمین، را پیدا کرده‌اند که حلقه ای با بیش از ۷۰ برابر قطر کامل ماه، در آسمان تشکیل می‌دهند. با توجه به اینکه انفجار اشعه‌ی گاما پدیده‌ای بسیار نادر است، شانس تشکیل چنین شکلی یک در ۲۰۰۰۰ است و این مسئله باعث شده محققان درباره‌ی کشف ساختار بزرگ بعدی در کیهان، بیندیشند.

اگرچه «حلقه» صرفا یک برداشت بصری از جرمی است که از زمین دیده می‌شود، تصور می‌شود حلقه‌ی غول‌پیکر GRB طرحی از یک جسم کروی است که در آنجا GRB در دوره‌ی نسبتا کوتاه ۲۵۰ میلیون ساله رخ داده‌اند. این مسئله باعث مطرح شدن این سوال شده که چه چیزی باعث ایجاد جسم کروی به آن بزرگی می‌شود. شاید بتوان به این سوال اینچنین پاسخ داد که کهکشان‌ها می‌توانند در اطراف ماده‌ی تاریک با غلظت بسیار زیاد دور هم جمع شوند اما این پاسخ تاکنون فقط یک فرضیه است. محققان واقعا نمی‌دانند ساختارهای اینچنینی چگونه شکل می‌گیرند.

۲- دیوار بزرگ هرکول-کورونا بوریلیس – [The Hercules-Corona Borealis Great Wall]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

بزرگترین ساختار فعلی در جهان نیز توسط ستاره‌شناسان هنگام اسکن برای انفجارات پرتو گاما کشف شد. این ساختار که دیوار بزرگ هرکول-کورونا بوریلیس نام دارد، گستره‌ای نزدیک به ۱۰ میلیارد سال نوری دارد و اندازه‌ی آن دو برابر حلقه‌ی غول‌پیکر GRB است. از آنجایی که ستاره‌های بزرگ‌تری که GRB را منتشر می‌کنند معمولا در مناطقی با مواد بیش‌تر شکل می‌گیرند، ستاره‌شناسان هر انفجار را به عنوان یک گیره‌ی چسبیده به یک جرم بزرگتر در نظر می‌گیرند. هنگامی که دانشمندان یک منطقه از فضا را در مسیر صورفلکی هرکول-کورونا بوریلیس یافتند، متوجه شدند این ساختار احتمالا غلظت متراکی از خوشه‌های کهکشانی و مواد دیگر است.

اسم دیوار بزرگ هرکول-کورونا بوریلیس توسط یکی از نویسندگان نوجوان ویکی‌پدیا در فیلیپین ابداع شد. بعدها در یک مقاله‌ی اکتشافی آن بخش از آسمان که این ساختار در آن کشف شده، ذکر شد ویکی‌پدیا نام جدید آن را به کار برد. اگرچه این نام کاملا درست نیست زیرا این ساختار آنقدر بزرگ است که بیش از چند صورفلکی را اشغال می‌کند اما در اینترنت به سرعت از آن استفاده شد و شاید اولین باری بود که ویکی‌پدیا یک ساختار علمی را نام‌گذاری می‌کرد. از آنجایی که این دیوار اصل کیهانی را نقض می‌کند، این ساختار و ساختارهای مثل آن باعث شد دانشمندان نظرشان درباره‌ی شکل‌گیری کیهان را مجددا بررسی کنند.

۱- وب کیهانی – [The Cosmic Web]

بزرگترین اجرام کشف شده در کیهان

دانشمندان معتقدند توزیع در کیهان تصادفی نیست؛ به نظر می‌رسد کهکشان‌ها در ساختار کیهانی بسیار بزرگی با رشته‌های ریسمان مانند که مناطق چگال را به هم وصل می‌کنند، سازمان یافته‌اند. آن‌ها در میان مناطق خلأ کم‌تراکم پراکنده شده‌اند، اسم این مناطق وب کیهانی است.

این اعتقاد وجود دارد که این وب در اوایل تاریخ جهان تشکیل شده است؛ با نوسانات کوچکی، شکل‌گیری اولیه آن شروع شده که بعدها به شکل‌گیری تمام کیهان کمک کرده است. به ویژه این اعتقاد وجود دارد که این رشته‌ها در تکامل کیهان نقش مهمی داشته‌اند. کهکشان‌های درون رشته‌ها سرعت بیش‌تری از ایجاد ستاره‌ها دارند. همچنین احتمالا آن‌ها با سایر کهکشان‌ها فعل و انفعالات گرانشی دارند. این فرآیندی است که احتمالا تاکنون نیز ادامه دارد. درون رشته‌ها، کهکشان‌ها به نوعی پیش‌پردازش شده و به سوی خوشه‌های کهکشانی یعنی جایی که سرانجام می‌میرند، می‌روند.

دانشمندان به تازگی تحقیق درباره‎ی وب کیهانی را شروع کرده‌اند. آن‌ها با اشعه از یک کوازار دور، از آن عکس گرفته‌اند. کوازارها درخشان‌ترین اجرام کیهانی هستند، نوری که از آن‌ها به سمت رشته‌ها تابیده می‌شود، رشته‌ها را درخشان می‌کند و با استفاده از آن، ستاره‌شناسان از ریسمان‌های کشیده شده بین کهکشان‌ها تصویری گرفته‌اند که این تصویر ساختمان کیهانی را نشان می‌دهد.

منبع: Listverse

کانال تلگرام تخفیفان